วันปลงๆ

พูดไม่ค่อยเก่ง แต่เพ้อเจ้อได้โล่เลยนะเรา
กำลังรอปอร์มารับไปงานศพป้าจูน
จัดที่วัดคู้บอนโน่น เลยต้องรบกวนป้อแป้พาไป ไม่ใช่ว่าเดวนี้ไปไหนมาไหนเองไม่เปนหรอกนะ

ตอนที่รู้ข่าวเรื่องป้าจูน รู้สึกใจหายวูบ ขนลุก สงสารป้าจูนแล้วก็สงสารเพื่อนด้วย
อารมณ์แบบนั้นมันทำให้ปัญหาหลายๆ สิ่งที่กำลังเผชิญในชีวิต ดูเฟดเอ้าท์ออกไปเลย
ปัญหาบางอย่างของเรา กลายเป็นเรื่องกะจิดริด แต่ทำไมนะเวลาที่เรามีเวลาอยู่กับมัน ความทุกข์มันดูหนักหน่วงเกินน้ำหนักจริงไปซะงั้น
นี่แหละน้าคนเรา ต้องสอนตัวเองไว้ตลอดเรื่องปลง อะไรก็เป็นอนิจจังทั้งนั้น ความสุขความทุกข์ ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป จนกว่าจะถึงวาระสุดท้ายนั้นแหละ
แปลกนะ พระพุทธเจ้าก็พร่ำสอนมาเป็นพันๆ ปีแล้ว แต่กลับมามนุษย์ไม่กี่คนหรอกที่ทำแบบนั้นได้
เหมือนในเพลงที่กำลังดังไง…เข้าใจแต่ทำไม่ได้ อะ มันก็เป็นแบบนั้นจริงๆ นะคนเรา

บางครั้งเข้าใจแต่ทำไม่ได้ บางครั้งไม่เข้าใจอะไรเลย แต่ก็ต้องทำให้ได้ หึ สับสนชอบกล
เอานะ สู้กันต่อไป

Advertisement