Hello world!

Welcome to WordPress.com. This is your first post. Edit or delete it and start blogging!

วันป่วยๆ นอนอยู่บ้านแบบเหงาๆ –’

หน้าตาฮ็อตเมลมันเปลี่ยนไป เกือบหาทางเข้าสเปซไม่เจอ
คิดว่าเค้ายกเลิกไปแล้ว ตกกะใจ คิดว่าไอที่เขียนๆ บ่นเอาไว้มันจะหายไปหมดซะแว้ว

วันนี้ไม่ได้ไปออฟฟิศ​แต่ก็ต้องเคลียร์งานมากมาย
แต่จนจะเที่ยงแล้วก็ยังนั่งซึมๆ มึนๆ อยู่

ช่วงนี้มีเรื่องอะไรก็ไม่รู้ที่ไม่เห็นจะเป็นเรื่อง แต่ก็มีคนอยากจะทำให้เป็นเรื่องอะนะ
บางทีอยู่กันดีๆ เกินไป ก็จะต้องหาเรื่องซักหน่อยอะมั้ง

ถ้าเพื่อนร่วมอุดมการณ์ไม่อยู่ตรงนี้จริงๆ เราก็คงไม่อยากอดทนทำมันต่อไปเหมือนกัน
ชีวิตคนมันจะซับซ้อนอะไรกันนักก็ไม่รู้นะ

ชอบทำอะไรให้มันยุ่งยาก ผูกปมกันไปเองให้มันอิรุงตุงนัง สุดท้ายแล้วมีความสุขกันจริงเหรอ
เฮ้อ เข้าใจยากกันจัง

วันปลงๆ

พูดไม่ค่อยเก่ง แต่เพ้อเจ้อได้โล่เลยนะเรา
กำลังรอปอร์มารับไปงานศพป้าจูน
จัดที่วัดคู้บอนโน่น เลยต้องรบกวนป้อแป้พาไป ไม่ใช่ว่าเดวนี้ไปไหนมาไหนเองไม่เปนหรอกนะ

ตอนที่รู้ข่าวเรื่องป้าจูน รู้สึกใจหายวูบ ขนลุก สงสารป้าจูนแล้วก็สงสารเพื่อนด้วย
อารมณ์แบบนั้นมันทำให้ปัญหาหลายๆ สิ่งที่กำลังเผชิญในชีวิต ดูเฟดเอ้าท์ออกไปเลย
ปัญหาบางอย่างของเรา กลายเป็นเรื่องกะจิดริด แต่ทำไมนะเวลาที่เรามีเวลาอยู่กับมัน ความทุกข์มันดูหนักหน่วงเกินน้ำหนักจริงไปซะงั้น
นี่แหละน้าคนเรา ต้องสอนตัวเองไว้ตลอดเรื่องปลง อะไรก็เป็นอนิจจังทั้งนั้น ความสุขความทุกข์ ผ่านมาแล้วก็ผ่านไป จนกว่าจะถึงวาระสุดท้ายนั้นแหละ
แปลกนะ พระพุทธเจ้าก็พร่ำสอนมาเป็นพันๆ ปีแล้ว แต่กลับมามนุษย์ไม่กี่คนหรอกที่ทำแบบนั้นได้
เหมือนในเพลงที่กำลังดังไง…เข้าใจแต่ทำไม่ได้ อะ มันก็เป็นแบบนั้นจริงๆ นะคนเรา

บางครั้งเข้าใจแต่ทำไม่ได้ บางครั้งไม่เข้าใจอะไรเลย แต่ก็ต้องทำให้ได้ หึ สับสนชอบกล
เอานะ สู้กันต่อไป

เบื่อจังวุ้ย

ไม่ได้เขียนสเปซมาจะสองเดือนแล้ว
คนอื่นเค้าคงเลิกเขียนไปนานแล้ว แต่เรายังเสียดาย…
วันนี้ทำงานอยู่บ้าน เพราะรู้สึกป่วยๆ ซึมๆ
แต่ก็ไม่ค่อยได้งานเท่าไหร่ เพราะมั่วแต่นอนและก็ทำนั่นทำนี่ที่ไม่ใช่ทำงาน เหอๆ
เหนื่อยใจหลายๆ เรื่อง ทั้งเรื่องคน เรื่องงาน ไหนจะทีสิสที่ชะงักงันมานาน
เฮ้อ ก็ได้แต่บ่นกับตัวเองไป พรุ่งนี้ก็ต้องตื่นมาสะสางสารพัดเรื่องต่ิอ
ชีวิตคนนี่มันวุ่นวายจริง บางทีก็เคยคิดว่าหนีไปบวชจะเป็นการหนีปัญหาไปเปล่าหว้าเรา
ความเบื่อไม่เข้าใครออกใคร แต่เบื่อบ่อยเกินไปก็รำคาญตัวเองเหมือนกัน เง้อ
จะทำเช่นไรดีหนอกับหลายๆ เรื่อง

สรุป เข้ามาบ่นทิ้งไว้แล้วก็ไป หึหึ

ใกล้จะสงกรานต์แล้ว

เดี๋ยวนี้คนเค้าเลิกเขียนสเปซกันแล้ว…
แต่นานๆ ทีเราก็ยังอยากเข้ามาเขียนไรไว้บ้าง
จะปล่อยร้างไว้เป็นอดีตที่ถูกลืมมันก็จะดูน่าเศร้าเกินไป …

วันจันทร์ก็จะได้ไปเที่ยวเกาะเต่าแล้ว เพิ่งจะได้ตั๋วมาแบบ last minute มากๆ
เกือบจะไม่ได้ไปกันแล้ว
ช่วงนี้อากาศร้อน บ้านเมืองก็ร้อน ใจเราก็ร้อน…เง้อ จะดีมะ
ทำอะไรควรใจเย็นๆ ท่องไว้ๆ อย่าใจร้อน

หลังสงกรานจะเป็นยังไงบ้างก็ไม่รู้ จะไปทำงานพารากอนได้รึยังหว่า
น่าเบื่อพวกบ้าบอเห็นแก่ได้ เฮ้อออ

เปนอะไรกันไปหมด

ช่วงนี้แปลกๆ
คนรอบตัวดูดาร์กๆ กันยังไงไม่รู้ ทำเอาเราดาร์กไปด้วยเลย
หรือเ้ค้าดาร์กกันคนละนิดคนละหน่อย
แต่เราเก็บมาใส่ตัวเอง จนกลายเป็นกรูนี่แหละที่ดาร์กสุด -*-

งานเยอะ แต่ยังคงเวิ่นเว้อ
สงกรานหยุดหลายวัน แต่ก่อนหยุดนี่ดิ จะรอดกันใหม่อะ
จะทำงานทันมั้ย คิดแล้วเครียด
แต่ก็ยังคงรักษาคอนเซ็ปต์ความดาร์กกันต่อไป
โอ๊ย บางทีก็คิดว่าไรกันนัก ตกลงชีวิตดาร์กกันจริงๆ
หรือเพราะสิ่งแวดล้อม เพราะอยากจะดาร์กกันเองวะเนี่ยะ

สรุป อย่าดาร์กกันมาก กรูเศร้าไปด้วยจริงๆ นะเนี่ยะ

บางเรื่องที่ยากจะแยกแยะ

อย่างที่จั่วหัวไว้…โลกนี้เต็มไปด้วยเรื่องที่ยากจะแยกแยะ
โดยเฉพาะสิ่งนามธรรมทั้งหลาย
การสร้างสรรค์วรรณกรรม ศิลปะ ดนตรี
ล้วนได้รับแรงบันดาลใจมาจากเรื่องที่ยากจะแยกแยะเหล่านี้

มองคนอื่นแล้วลองย้อนดูตัวเอง…แยกแยะอะไรได้ดีพอรึยัง
ความรู้สึก…ชอบ รัก  ผูกพัน หรือแค่หลงใหลและเคยชิน 
กับคนที่เคยผ่านมา เริ่มต้น ดำเนินไป และสิ้นสุดลง
ความรู้สึกแต่ละครั้งเป็นแบบไหน
ความสุขเมื่อไ้ด้เจอ กับความเจ็บปวดเมื่อต้องจาก แท้จริงแล้วคืออะไร
สุขเพราะรัก สุขเพราะหลง สุขเพราะผูกพัน หรือสุขเพราะความเคยชิน
แล้วยังตอนที่ทุกข์สาหัสนั่นอีกล่ะ
ทุกข์เพราะรัก ทุกข์เพราะหลง ทุกข์เพราะขาดคนที่ผูกพัน หรือทุกข์เพราะต้องห่างความเคยชิน

ถ้าตอบตัวเองได้…เมื่อมีความสุขจะรู้สึกสุขเพิ่มขึ้นมั้ย
แล้วเมื่อถึงคราวที่ต้องทุกข์ล่ะ…จะรู้สึกทรมานน้อยลงรึเปล่า 

แต่ก็อย่างที่บอกแหละนะ บางเรื่องมันยากจะแยกแยะ
จนแก่หรือตายไป หลายคนก็ยังแยกแยะไม่ออก

หรือที่จริงแล้ว…เป็นเพราะมันแยกแยะไม่ได้เลยต่างหาก